Een infusie is een waterig aftreksel van gedroogde of verse, enkelvoudige of gecombineerde
planten(delen), gemaakt door er (vaak heet, 90°) water (of olie) op te gieten en dit mengsel, zo'n 7 tot 30 minuten te laten trekken om gewenste stoffen in de vloeistof op te lossen. Daarna wordt het mengsel gezeefd om te drinken.

(Infusie is ook de term voor het toedienen van vloeistoffen (voeding, medicijnen, bloed) in bloedvaten, lichaamsholten of onder de huid.)

linde1Echte thee is de warme drank van de gedroogde bladeren van de oorspronkelijk Chinese theeplant Camellia sinensis.
Naast theanine en fluoride is er bij de vrijgekomen geur- en smaakstoffen is ook 'theïne', een andere benaming voor cafeïne. Een kop thee bevat gemiddeld 30 milligram cafeïne, een kop koffie gemiddeld 75 milligram.
Vanaf 1610 werd thee geïmporteerd. Sinds de 17e eeuw verscheepte de VOC grotere hoeveelheden.
Er is zwarte (gefermenteerde blaadjes), groene (gestoomd gefermenteerde blaadjes), witte (gedroogde knoppen), gele (delicaat gegrilde blaadjes) ea thee.

Maar ook de infusie van kruiden- en andere plantendelen wordt tegenwoordig thee genoemd.
Rooibos is afkomstig uit Zuid-Afrika, van de plant Aspalathus linearis.
Andere mogelijkheden: balsemwormkruid, bergamot, bosaardbei, braambes, brandnetel, citroenmelisse, duizendblad, ereprijs, framboos, goudsbloem, hondsdraf, kamillebloem, klaverzuring, klein hoefblad, klein wilgenroosje, koningskaars, linde (vruchtjes), lindebloesem, madeliefje, marjolein, moerasspirea, pepermunt, rode bessen (aalbesjes), rozenblaadjes, salie, Sint-janskruid, steranijs, tijm, venkelzaad, viooltjes, vlierbloesem, vrouwenmantel, weegbree, zoethout.
Je giet (kokend) heet water over de plantendelen en laat die (meestal korter dan) 5 minuten trekken.

Ik krijg ook een lekkere thee als ik een ‘leeg’ jampotje spoel met heet water. Kweeperengelei levert een fruitige, zoet thee. Idem voor een honingpotje.

rozenbotteltheeRozen(bottel)thee en meer
De rozenbottel is de vlezige vrucht, de opgezwollen, appelachtige bloembodem van een roos.
Rauw smaken ze zuur en wrang. Er is geen andere vrucht die zoveel vitamine C bevat, gemiddeld tot wel 30x meer dan sinaasappels!
De harde pitjes kan je er uit schrapen en prutsen, of uitzeven na het koken.
In Chili wordt koffie gemaakt van de geroosterde zaden. Koudgeperste olie uit de zaden zou geneeskrachtig zijn bij brandwonden.
Het vruchtvlees is bruikbaar voor het maken van thee, jam, wijn, soep, chutney, saus, siroop of bij yoghurt ed. Je kan ze ook drogen (bv voor thee). Ook van rozenblaadjes kan je thee en jam maken.

Alle rozenbottels zijn eetbaar. Lekker zijn de hondsroos (Rosa canina), de veelbloemige roos (Rosa multiflora), de Eglantier (Rosa rubiginosa). De dikste is de Japanse rimpelroos (Rosa rugosa).

Doornloosje
Er zijn geen rozen zonder doornen, want ze hebben stekels. Hoewel niet iedereen het daarmee eens is.
De middeleeuwse geleerde Albertus Magnus (1200-1280) geeft als onderscheid dat doorns uit hout zijn gevormd, en stekels aan de oppervlakte van de schors ontspringen. Een doorn is een puntig takje, en is verbonden met het inwendige van de stengel. Hij is (en breekt) houtig. (meidoorn, sleedoorn)

Een stekel, zoals bij braam, is een puntig uitgroeisel van de opperhuid (schors), als een blad, en is niet verbonden met het inwendige van de stengel of tak. Ze kunnen verschillende vormen, kleuren, groottes... hebben en breken gemakkelijker af.
(Er zijn ook rozen zonder doornen stekels.)

Salep
De wortels van sommige orchissoorten bevatten een voedzaam, zetmeelachtig polysacharide. Vóór de komst van koffie en thee kwam het gebruik van salep vanuit Turkije ook naar Europa. De drank werd ook als geneesmiddel en afrodisiacum gebruikt. (De oude Romeinen noemden de drank bv satyrion en priapiscus!)

Salep komt van sahlap: ‘testikels van een vos’. ’Orchis mascula’ betekent ‘mannelijke teelbal’. Orchis soorten hebben twee knolletjes aan het einde van de wortels. Een knolletje met een lichte kleur dat mooi bolvormig is en ‘de dochter’ genoemd wordt. Dat is ‘de goede’ (iyisi). Het andere knolletje is bruin en verschrompeld en wordt niet gebruikt. De beste salep wordt in arme gebieden, hoog in de bergen gewonnen. Van de ca. 150 soorten orchideeën in Turkije zijn er 120 geschikt voor het maken van een fijn wit saleppoeder.

De knolletjes worden gewassen en gekookt in volle melk, ayran (koude drank op basis van yoghurt, zout en water) of water. Na het spoelen met koud water worden ze in de zon gedroogd tot ongeveer 75 procent van hun gewicht.
Het saleppoeder wordt gebruikt in warme dranken (met water of (geiten)melk) en nagerechten.
Het speciale, gekende Turkse ijs of ‘dondurma’ krijgt door salep zijn typisch stevige en plakkerige structuur. (Ook de drank zelf wordt salep genoemd.)
In de 17de en 18de eeuw werd saloop in Engeland ook gemaakt van plaatselijke orchis knolletjes, gekend als dogstones.

Zei de koffie: ‘Ik ben heet.’ Antwoordt de thee:
‘Had dat eerder gezegd. Ik sta hier al 5 minuten te trekken.’