Hout klieven doe je niet alleen om het in de kachel te krijgen, maar vooral om het sneller te drogen, zodat het minder gaat schimmelen en rotten. Een rond stammetje droogt te traag. Bomen hebben hun buitenste schors voornamelijk ontwikkeld om uitdrogen tegen te gaan. Klieven vergroot het verdampingsoppervlak aanzienlijk.
Harshoudend hout droogt veel trager en mag 5 jaar drogen voor je het gebruikt.

Vers klieven gaat beter. Laat het dus niet eerst drogen. Zaag van de onderkant van de stam een recht blok van ca. 50 cm hoog, dan heb je een goed kliefblok om de andere stamdelen op te zetten. Zoveel te breder je kliefblok, zoveel te steviger en stabieler het ook is. Bijkomend voordeel is dat je er een autoband op kan leggen, om daar het te klieven hout in te zetten. Dan valt het niet om, en blijven alle stukken netjes rechtop staan. Ook als ze schuin afgezaagd waren. Kleinere stukken houd je recht door er meerdere in de band te steken. De band is een stevige, derde hand waardoor je er 2 vrijhoudt om met alle kracht te klieven. Je kan hiervoor ook een elastische bagageriem gebruiken (zoals voor het bagagerek op de wagen of de fiets), eventueel verlengd en aanpasbaar met een stuk ketting.
klievenAls aanmaakhout gebruik je snoei- en sprokkelhout (en dennenappels). Ook kliefspaanders kan je bewaren. Wil je toch aanmaakhout hakken, gebruik dan een houtje om het blok vast te houden. Je vingers zijn te waardevol om risico’s te nemen.

Houd rekening met de knoesten in het hout, die splijten niet. Werk daar tussen. Hout zonder knoesten kan je met een kliefbijl vaak in 1 slag klieven.

Houdt de bijl hoog, recht boven je hoofd. Verder naar achter, of scheef houden heeft geen zin en verspilt je energie. Van hoog benut je het volle gewicht van de vallende bijl. Geef een snelle klap, bij voorkeur in een al aanwezige scheur. De inslaande bijl blijft perfect verticaal. Zoveel te schuiner hij neerkomt op het blok, zoveel te meer energie je verlies. Ideaal is de steel bij het raken horizontaal. Anders staat je blok te hoog of te laag om alle kracht optimaal te benutten.
Kom je er niet in één keer door, til dan bijl met blok samen op, draai het in de lucht om en laat de onderkant van de bijl op het hakblok neerkomen. Om een zwaarder blok te tillen houd je het dichter bij je lichaam.

Waarom een zwaar houtblok opheffen om het te klieven? Je kan toch ook het kliefbijl opnieuw in het hout slaan?
Klopt. Behalve als het bijl vast zit, en je het eerst moet loswrikken. Maar ook als je er zeker van wil zijn dat je kliefbijl telkens precies op dezelfde plek inslaat.

Je kan de bijl ook met een hamer door het hout slaan. Een echt kliefbijl is zwaar, en gemaakt om er achter met een hamer op te beuken.
Beweeg een vastzittende bijl van boven naar beneden tot hij loskomt. Niet zijdelings van links naar rechts wringen, want dan kan de steel breken.

Een leer-, gummi -of touwbezetting rond de steel boven het blad beschermt de steel.
Respecteer de bestaande slijphoek en slijp beide kanten evenveel om de vorm te behouden.
Draag de bijl met de steel, bij de bijlkop met de snede naar beneden.
Controleer geregeld of het blad nog goed vastzit op de steel.

Voor zware of knoestige stukken gebruik je beter losse kliefbeitels en een hamer. Die blijven op dezelfde plek zitten, terwijl het zeer moeilijk is met een aks telkens net op dezelfde plaats te hakken. Sla de beitel in een straal van schors naar centrum, eventueel in een bestaand barstje, in de kopse (gezaagde) kant. Probeer tussen de knoesten van takken door te richten. En gewoon blijven doorrammen. Zorg dat je 2 of 3 beitels hebt, voor het geval er 1 komt vast te zitten. Een bijltje is soms ook handig om de laatste hardnekkige vezels door te hakken.


Ervaring is als een tandenstoker,
niemand wil de jouwe gebruiken.